Nachtmis van Kerstmis

Woensdag 24 december 2008

"Kerstnacht in Rome..."
Mag het iets meer zijn?

img0ROME (Redactie) 24 december 2008 - Terwijl Paus Benedictus XVI in de grote Sint Pietersbasiliek vlakbij de middernachtmis viert, en duizenden zelfs buiten op het plein die viering meevolgen op de grote beeldschermen, vierden wij in een wegens de restauratie ietwat duistere Friezenkerk de nachtmis van Kerstmis. Met de enkele vaste Romeinse parochianen, met een groep van De Jong en van MCT, met een aantal individuele bezoekers in je eigen taal, met de vanouds bekende kerstliederen verzamelen rond de kribbe en dat weerloze kind aanbidden. Wat wil God ons zeggen? De celebrant roept iedereen op bewust Jezus in het eigen hart toe te laten, Hem geboren te laten worden, tijdens het zingen van het “Stille nacht, heilige nacht”. Het gaat erom Gods bodemloze, dus afgrondelijke, liefde vandaag vorm te geven. Passioneel, vol liefde wat tot lijden kan voeren, van de mens te houden en een wereld op mensenmaat op te bouwen. Vandaar de Kerstwens: laten we ons passioneel voor elkaar en voor een meer menselijke wereld inzetten, zodat het stalletje van Bethlehem voor elke mens op deze aarde plaats biedt.

De Viering

Celebrant: Pater Piet Cuijpers
Aanvang: 23:00 uur

img1

img2
Openingszang: "Wij komen tezamen..."

Opening en begroeting
img3

img4
Gloriazang: "Hoor, de engelen zingen de eer..."

Dienst van het Woord
img5
Eerste Lezing: Jesaja 9,1-3,5-6; Gijs Dashorst uit Haarlem (N.H)
img6
Tussenzang: "Licht straal heden over ons: de Heer is geboren..."
organist Sander Evers

img7
Tweede lezing: brief aan Titus 2,11.14; Rob Freijssen uit Rotterdam
img8
Evangelie: Lukas 2,1-14; hoofdcelebrant pater Piet Cuijpers

Homilie

“Mag het iets meer zijn?”


img8bZusters en broeders, “Mag het iets meer zijn?” Ik was een gehoorzame jongen en werd er dus vaak op uit gestuurd voor de boodschappen, zelfs door enkele oudere buurvrouwen die niet meer goed te been waren. Daar kreeg je dan wel altijd een stuiver voor, dat waren vijf hele centen, en daar kon je indertijd nog vijf grote dropcenten voor kopen. Dat hielp de dienstbaarheid natuurlijk enigszins. “Mag het iets meer zijn?” Een onsje jonge kaas, een ons gerookte ham... Het is ook verduveld moeilijk om dat precies te mikken. “Mag het iets meer zijn?” Is het u nooit opgevallen dat de vraag bijna altijd dezelfde was: iets meer...? Er werd nooit gevraagd of het ook iets minder mocht zijn. En voordat u denkt, dat ik de kleine middenstander ga aanvallen, dat is niet de bedoeling. Ik wil die vraag die zo vaak klonk bij de warme bakker en bij de slager om de hoek, toepassen op onze hele grote mensenwereld. Het moest allemaal meer zijn in de jaren van heropbouw en groei na de laatste wereldoorlog. Het moest allemaal meer zijn in de jaren van consumptie en bruto binnenlands product. Het moest allemaal meer zijn: verzorgingsstaat, belastingen en verzekeringen, pensioenfondsen, miljoenennota, productie en consumptie.... En dit gaat zover dat we op vandaag zelfs spreken van “negatieve groei”, omdat het toch groei moet zijn, het moet “meer” worden, zelfs als het afneemt – van taalvervuiling gesproken!

Die drang naar meer in onze westerse cultuur heeft een aantal instincten van de mens, die van alle tijden zijn, onder de arm genomen. En zo hebben we in de afgelopen maanden een heleboel mooie voorbeelden kunnen zien van hebzucht en graaien en waar dat toe leidt. Deze drang tot meer, die verwerd tot pure hebzucht, heeft nu tot gevolg dat miljoenen armer geworden zijn, vooral in landen ten zuiden van ons. Het rijker worden van enkelen ten koste van een grote groep mensen, ten koste van onze aarde en haar milieu, ten koste van misschien zelfs wel een stuk van onze gemeenschappelijke toekomst.

Mag het nog iets meer zijn of moet het minder? Zusters en broeders, ik ben ervan overtuigd dat het meer moet zijn, maar meer van iets heel anders. We aanbidden een kind in een kribbe. Een arme en marginale, een God die besloten heeft dat Hij ons redden wil, op de meest radicale manier: door een zelfgave in totale liefde. In de geboorte van zijn Zoon als een weerloos arm kind, die uitloopt op de zelfgave op het Kruis, stelt God ons voor de afgrond van zijn liefde. Een afgrond, inderdaad, want liefde is niet alleen het vlinders-en-bloemen-gevoel. Liefde kan verliefdheid zijn, maar ook passie. En is het niet betekenisvol dat onze taal hetzelfde woord gebruikt voor liefde zowel als voor lijden: passie? God toont ons zijn afgrondelijke passionele liefde voor mensen. En zo roept Hij ons op in die afgrond tot op de bodem af te dalen, arm te worden zoals het kind in de kribbe, zoals de Zoon Gods op het kruis, en onszelf meer en meer aan elkaar weg te schenken. Mag het iets meer zijn? Het moet heel veel meer worden om deze wereld op een menselijke maat opnieuw op te bouwen. In plaats van nog maar een wagen of TV erbij, misschien een goed gesprek met de buren? In plaats van nog een keertje op vakantie, misschien een bezoekje bij dat familielid dat eigenlijk toch niet zo ver weg woont, en dat ik al jaren niet meer gezien heb? In plaats van nog wat oppotten, misschien iets weggeven voor iemand die het minder goed gaat, dichtbij of veraf? Is het echt zo’n drama als we eens wat minder zouden verdienen? Natuurlijk, ik vind het ook fijn als de begroting klopt, en als er nog wat over is voor dat extra’s. Maar ik stel me toch ook fundamentele vragen bij onze hele westerse mentaliteit en wereld.

Door mijn werk als missiesecretaris van een internationale congregatie heb ik het voorrecht genoten gedurende negen jaren een heel aantal landen te mogen bezoeken. Daar leven confraters, soms in oorlogsomstandigheden en meestal in economische omstandigheden die wij ons niet kunnen voorstellen. Maar maakt hen dat minder mens? De Afrikaanse medemens die mij begroet op het zandplaatsje voor zijn hut, met niet veel meer dan wat vodden om het lijf, drukt oprechte vreugde om het bezoek van een persoon uit. En met het weinige dat hij heeft, wordt aan de gast vreugde, warmte, menselijkheid ... aangeboden. Materieel mag het dan minder zijn, menselijk is het des te meer. En ik stel me de vraag of we in de afgelopen periode in onze samenleving niet heel veel menselijkheid hebben ingeleverd in de race naar “meer”.

In de afgelopen maanden waarin het ene huis van vertrouwen na het andere aan het wankelen ging, zijn er opeens stemmen opgegaan: er moet meer toezicht zijn, meer controle, andere globale spelregels. Maar gelukkig zijn er ook mensen die een ander woord in de mond genomen hebben: de hele financiele crisis is terug te voeren tot gebrek aan vertrouwen. En hier zijn we er, broeders en zusters. U dacht misschien dat deze “politieke” preek over de economie en over de financiele crisis ging. U dacht misschien dat de recessie die er aan zit te komen iets van de economen en de banken is? Nee hoor, het gaat om vertrouwen, bij uitstek een waarde en een houding die nu eens niet in de materiele hoek thuishoort. Gelukkig heeft de Kerk onmetelijke reserves van vertrouwen in huis. En bovendien een eeuwenlange ervaring van spiritualiteit en gebed, van inzet en naastenliefde. Het Kind dat geboren is, is de beste garantie voor gerechtigheid, want het roept ons op als vrije mensen te antwoorden op het aanbod van Gods totale liefde. Laten we ons passioneel voor elkaar en voor een meer menselijke wereld inzetten, zodat het stalletje van Bethlehem voor elke mens op deze aarde plaats biedt.

Credo
img9
Voorbeden

Priester:
Broeders en zusters, leggen wij nu biddend onze verlangens bij de kribbe neer:

img10
Lector: Teresa Murkens
Bidden wij deze nacht om vrede op aarde. Bidden wij om vrede tussen buren en familieleden, om vrede in onze samenleving, om vrede op wereldvlak. God, open onze harten voor uw vrede!
Laat ons zingend bidden: Verschen is de mildheid en de trouw van onze God.

Bidden wij deze nacht om geloof in Christus. Bidden wij dat allen die zich christen noemen, leven zoals het Kind van Bethlehem het ons voorgeleefd heeft. God, open onze harten voor uw Zoon!
Laat ons zingend bidden...

Bidden wij deze nacht voor alle eenzamen en zieken. Bidden wij dat goede mensen hen bezoeken, bijstaan en troosten, in het bijzonder tijdens deze feestdagen.
God, open onze harten voor elkaar!
Laat ons zingend bidden...

Bidden wij deze nacht voor allen die macht uitoefenen en die verantwoordelijkheid
dragen. Bidden wij dat zij deze macht en verantwoording voor het goed van alle mensen uitoefenen. God, open de harten van alle leiders!
Laat ons zingend bidden...

Bidden wij deze nacht voor allen die op de vlucht zijn. Bidden wij dat de christelijke gemeenschap en wij persoonlijk wegen vinden hen bij te staan in hun nood.
God, open onze harten voor alle vluchtelingen en noodlijdenden!
Laat ons zingend bidden...

Bidden wij voor onze gemeenschap rond de kerk der Friezen. Bidden we voor Jacques Beerens en Vera Lammers die het sacrament van het huwelijk hebben ontvangen. Bidden wij voor zieken, bijzonder voor Mariette van Amelsvoort. Dat zij en allen de mildheid en de menselijkheid van de Heiland mogen ervaren in de goede zorgen van hun medechristenen. God, open onze harten voor de nood van onze medemensen!
Laat ons zingend bidden...

Priester:
God, onze Vader, in het kind Jezus komt Gij ons met uw liefde tegemoet. Geef dat wij aan deze genade beantwoorden en groeien in de gestalte van uw Zoon, Jezus, de Messias, vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.


Eucharistische Dienst
img11
Offerande
img12
Collecte
img13
Gebed over de Gaven:
img14
Door Hem en met Hem...
img15
Onze Vader...
img16
Vredeswens
img17
Communie

Slot
img18
Slotgebed
img19
Zending en zegen:

Na de Viering
img20

img21

img22

img23

img24

img25

img26

img27

img28

img29

img30

img31
Met dank aan de dames Lucia en Teresa voor de goede zorg

 Afdrukken  E-mail